De kracht van het patroon

EEN CIRKEL

Zwarte Eland, Oglala Sioux

Alles wat de kracht van de Wereld doet,

wordt gedaan in een cirkel.

De hemel is rond

en ik heb gehoord dat de aarde rond is als een bal en de sterren ook.

Als de wind op zijn krachtigst is, wervelt hij.

Vogels maken ronde nesten want hun religie is dezelfde als de onze.

De zon komt op en gaat onder in een cirkel.

De maan doet hetzelfde en beiden zijn rond.

Zelfs de seizoenen vormen een grote cirkel in hun wisseling

en komen altijd terug bij waar ze waren.

Het leven van een mens is een cirkel

van kindertijd naar kindertijd.

En zo is de cirkel overal waar kracht beweegt.

 

De cirkel = het symbool van oneindigheid, van perfectie en bijgevolg van God. Het is het natuurlijke symbool van zon en maan. Vermoedelijk het oudste van alle culturele symbolen. Een ononderbroken lijn die staat voor eeuwigheid en continuïteit. Een cirkel is zowel hol als vol. Open en gesloten. Vol-maakt maar tegelijkertijd onbeperkte mogelijkheden. De eerste woningen waren cirkelvormige tenten. De eerste dansen waren cirkeldansen, zij gaven de mens een gevoel van heelheid en verbondenheid. De steen der wijzen, de ridders van de ronde tafel, de slang die in haar eigen staart bijt als symbool van wijsheid.

Als de cirkel in beweging komt wordt hij afgebeeld als een spiraal. De spiraal = het symbool van de spirituele groei. Dan stelt hij evolutie, eeuwige verandering en groei voor. Verbinding tussen de menselijke en de goddelijke wereld. De spiraal drukt het cyclisch karakter uit van alles. Zo is dus ook het menselijk bestaan cyclisch, het komt altijd terug, maar steeds op een ander niveau. Alle natuurlijke spiralen hebben een ‘oog’. Een kern die anders is dan de wervelwind er rond. Rond dit ‘stille oog, dit stille punt’ wervelt het universum als een spiraal. Het labyrint symboliseert deze spiraal.

Sedert de oudheid diende men door een labyrint te gaan om een belangrijke plaats te bereiken (cfr. de roman van Umberto Eco: de naam van de Roos). In deze bewegende cirkel, wordt je bewogen en meegenomen. Telkens weer met een nieuw begin, verwondering, bewondering. Alles en iedereen is altijd in beweging, in dezelfde richting, maar ieder op zijn manier en toch samen, met elkaar verbonden.

Het kruis = symbool van antichaos, van ordening en voor evenwicht in de mens, het leven, de natuur en de kosmos. Waar twee delen elkaar kruisen ontstaat een energieveld waarin een kracht schuilt, door de concentratie van materie. De symbolische plaats waar tegenstellingen worden opgeheven. Het punt van harmonie, rust, evenwicht. Een plek voor ontmoeting tussen hemel en aarde, tegengestelden, vrouwelijke en mannelijke. Een vereniging waaruit nieuw leven ontstaat.

De vereniging van kruis en cirkel maakt het labyrint tot een sacrale ruimte. Sacrale plaatsen in de natuur, in kerken, tempels hebben de symbolische waarde om ons te verbinden met onze kern, de ruimte in onszelf. Daar waar alle drukte uit ons dagelijkse bestaan zich oplost en we ons één kunnen voelen met het tijdloze. Wie een heilige ruimte binnenstapt laat het tijdelijke los, het tijdelijke wordt met het eeuwige doordrongen.

Als extra voegt het labyrint een pad toe aan de cirkel als uitnodiging om de ononderbroken beweging van ingaan en uitgaan te ervaren. Een onophoudelijke beweging als dag en nacht, eb en vloed, de cyclus van de maan of het ritme van onze adem, het opnemen van indrukken en deze ook weer los laten. Zo heb je de beweging van het verinnerlijken, het terechtkomen bij je diepste stilte en de beweging van verwezenlijken zodat je in je dagelijkse leven kan vormgeven aan wat je hebt.

Onderweg krijg je de kans om je schaduw onder ogen te zien, met mededogen weliswaar en wetende dat de weg je leidt, zelfs door het donker, naar het licht. Door de slingerende cirkelbeweging van het pad wordt je aandacht vormgegeven en raak je gecentreerd. Het labyrint dus als symbool voor je levenspad, je innerlijke pelgrimstocht. De weg door een labyrint is een symbolische reis door het leven.  Zodra je de eerste stap zet om de weg te gaan en het labyrint binnen te stappen, is het een kwestie van vertrouwen dat je bij je kern, je hartkracht kan komen. Het pad draagt uit wat er is, je hoeft bochten niet uit de weg te gaan.

Het stappen van het labyrint kan verhelderend zijn en verrassende inzichten aanreiken. De enige keuze die je moet maken is of je er naar binnen gaat of niet. De rest volgt vanzelf, maar eens die eerste stappen gezet zijn, moet je de innerlijke weg blijven volgen. Het labyrint heeft een sterke aantrekkingskracht op groot en klein, omdat het telkens opnieuw bevestigd wat we al weten: stap voor stap gaan we onze eigen weg, met de nodige wendingen, verwacht of onverwacht. Alleen als we in beweging blijven komen we vooruit; vastberaden ondanks mogelijke twijfels. Want ja, ons pad wordt gekenmerkt door wat er is: vreugde of verdriet, vraagtekens, dankbaarheid.  Het labyrint beeldt uit wat we voelen.